به لحظه‌هاي غمگينش که رسيد

به تو انديشيدم، به گذشته‌ام، به تنهايي‌ات

به آينه و لبخندت وقتي شانه مي‌زدي

به لحظه‌هاي شادش که رسيد

به خود انديشيدم، به آينده‌ و به اميدهايم

به اوج که رسيد

مرگ خود را انديشيدم

و راههاي نرفته را

تمام که شد

خودم هم تنها شدم

موسي و پيروانش مي‌گذرند

از باريکه نوري که بر سقف است

پس من به فرعون مي‌مانم

که قرنهاست در تاريکي‌اش غرق شده

همراه با ارتشي

از واژه‌هايي کودن و گستاخ و شکست‌خورده

میخواهم شکوفا شوم

همچون گلی که میپژمرد

دومین مجموعه شعرم با عنوان (( بدیهه سرایی در دربار مرگ )) توسط انتشارات ابتکار نو در دست چاپ است و احتمالا در تابستان ۸۷ منتشر خواهد شد.

خود را می بوسم

از این رو که در منی

هوای بعد از باران را هرگز نچشیده بودم

            پنجره بسته است

            چیزی پشت پرده می جنبد

            سیاه است

            دم تاریک شب است که لای پنجره گیر کرده

پشت حصيرها که نور را از پهنا مي برند

مرد و زن در يک بستر

جز مرد و سايه ها

همه چيز در سکون

جز زن و ديوارهايش

همه چيز مي‌جنبد

جز زن و جنازه‌اش

که وارفته‌ترين شکل ممکن را دارد

جز زن و جنازه اش

گزارشي از يک صبح سرد و خشک زمستاني

باد در کوچه‌ها و خيابان‌ها مي‌وزد و در پس کوچه‌ها

کسي چيزي درباره‌ي چيزي به کسي نمي‌گويد و حتي شعري

خدا با پالتوی بلندش همچنان بر آفرينشش پافشاري مي کند و بر خير و شر

لبان خيابان‌هاي آسفالته ترک بر مي‌دارند

در يکي از خانه‌هاي يکي از پس کوچه‌ها

کسي پشت پنجره از خواب بيدار مي‌شود

بالش سفيدش را ميان پنجه‌هايش مي‌گيرد

و نميداند امروز صبح چه مي‌خواهد

در خيابان پشتي پلاستيک سياه از پلاستيک زرد سبقت مي‌گيرد و از گربه‌ها

کارمند يقه‌ي کتش را مرتب مي‌کند

            در را باز مي‌کند

            جلو مي‌رود

و گزارش را روي ميز رئيس مي‌گذارد

به ضميمه‌ي چند عکس سفيد که در آنها باد مي‌وزد

رئيس امضا مي‌کند

و تنها در اتاقش مي‌ماند

از پنجره به روز بعدي نگاه مي‌کند

و قهوه‌اش را مي‌نوشد .

در اتاقم خنده های عصبی می کنم

بعد مشتی به شانه ی دیوار می کوبم

و می گویم:

(( هی ! این یکی خیلی جالب بود ))

چند قطره خواب در انگشتان پاهايم سنگيني مي‌کرد

حجمي از ايستايي در ساق‌هايم

به مبلي لميده بودم

در وارفته‌ترين شکل

سرم آويزان بود

باد نه !

اما چيزي شبيه باد در سرم بود

هوايي از سنگيني

به مبلي لميده بودم

دستم زير چانه‌ام نبود

دستانم را نمي‌ديدم

احتمالا باز به حال خود رها بودند

به جهاني ديگر انديشيدم

جهاني ديگر را خواستم

پاهايم را بر سردي سراميک غبار گرفته کشيدم

سايه‌هايي مي‌رقصيدند روي پاهايم و سراميک‌ها

سايه‌ي دستاني که با خود صحبت مي‌کردند

جهاني در مقياس کوچک

   کمي آن طرف‌تر از من

                           روي ميز مطالعه

همچون چيزي كه

                                       رو به پايان بود

آن دم فهميده بود بيهوده است

و حسي داغ و يک بعدي

روي سقف از کشش امتداد خود گر گرفت

و ناپديد شد

به جهاني ديگر انديشيدم

رويايي در لايه‌هاي بي‌تپش مغزم جا مانده بود

رويا نه

جامه‌اي ژوليده از يک رويا

دستانم را حس نميکردم

چون باز هم رهاشان کرده بودم

به جهاني ديگر انديشيدم

به ياد آوردم

قبلا هم روي اين مبل نشسته بودم

و به چيزي انديشيده بودم

نميدانم چه

شايد به جهاني ديگر

با حواسي برهنه

با اندام‌هاي کشيده‌ي احساسات و عواطف

با صداهايي روشن تر

با فواره‌هاي بلند غرايز

و با بوي تند و تيز ثانيه ها

اما دستانم را ديدم

حالتي داشتند

آري دستانم را ديدم که حالتي داشتند

چيزي خواستند بگويند

حالتي کروي را ترسيم مي‌کردند

در فضاي متعجب

حالت دستانم جهاني کروي را ترسيم مي‌کرد

به جهاني ديگر انديشيدم

برخاستم که چاي بنوشم

کسي برايم چاي ريخته بود

نمي‌توانستم چاي بنوشم

انگشتان دو دستم خشک شده بودند

کره‌اي تهي ميانشان پيدا بود

کره‌اي از محدوديت فضا

مثل کودکي بودم که توپي در دست دارد

اما نمي‌توانستم توپ را پرت کنم

اصلا توپي در كار نبود

بايد اين وضعيت را مي‌نوشتم

نمي‌تواستم قلم به دست بگيرم

دستانم خشک شده بودند

و کره‌اي تهي را ترسيم مي‌کرند

بايد در خيابان قدم مي‌زدم و به چيزي فکر مي‌کردم

مردم اما نبايد دستانم را مي‌ديدند

کتم را نپوشيدم

روي دست‌هايم انداختم

و به خيابان رفتم