تصمیم گرفته ام شعرهای کوتاه سه سال اخیرم را که سی و پنج شعر می باشد با عنوان ((تک درختی کافیست)) برای استفاده ی علاقه مندان در یک فایل پی دی اف در وبلاگم قرار دهم.

امیدوارم این شعرهای کوتاه که زمان زیادی صرفشان کرده و به مرور و مدام دستکاری اشان نموده ام مورد توجه و استفاده ی شما قرار گیرد. امیدوارم به زودی بتوانم این را در مجوعه ای کوچک با قطع جیبی چاپ کنم. فعلا منتظر نظرات شما هستم.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید         تک درختی کافیست

داوران اين دوره ي جايزه ي والس ادبي عبارتند بودند از: کریستف بالایی، شهلا زرلکی، مدیا کاشیگر، شهریار وقفی‌پور و  نیکی کریمی

لینک خبر در والس

فايل word اين رمان صد و شصت صفحه اي را در وبلاگم قرار مي دهم تا در صورتيكه علاقه مند بوديد نگاهي به آن بيندازيد.

منتظر نقدها و نظراتتان هستم.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید

حتي اسبها و بارانها هم

شعرهاي بی‎حساب

زیاد سروده‎اند

شب‎سروده‎هایی

مثل کره‎اسبهای یله

زیر رگبارهای بهاری

چه رسد به من

                           که نه بارانم و نه اسب

                                                                     نه حتی پرچین اسبها و

                                                                     چوبهای باران‎خورده

این تن تو است

که در تاریکی مهارش می‎کنم

یا خودِ خود تاریکی است

که قوام یافته و دلفریبی می‎کند؟

این منم که حضور دارم

یا باریکه نوری از کوچه است

که در اتاق تکه‎تکه‎ات می‎کند؟

این تویی کز اتاق به شب گریخته‎ای

یا منم که پشت پنجره

توهمم را بسط می‎دهم؟

این چاردیواری است

که مالیخولیا را بارور می‎کند

یا عشق به تنت

که حواس پنجگانه را تیز می‎کند؟

این حضور تو است

که میان هستی و نیستی مردد است

یا منم

که شاعرانه‎اش می‎کنم؟

این منم

که دست به خودویرانی می‎زنم

یا تویی

که ذاتاً ویرانگری؟

ندای کیست نا ندارد

          جان می‎کند با غلغل خون‎واژه‎ها   

                                               پخش می‎شود روی چهره‎ای زیبا

ندای چیست

گلویش دریده‎اند

زل می‎زند توی چشمهای ما

ندای کیست به خاک و خونش کشیده‎اند    از کوچه‎ها تا پزشکی قانونی

                                                                                   ـ غریب 

                              سرد می‎کنند خون گرمش میان جنازه‎ها

نگاه کیست

عجیب در عجب مانده خیره توی چشمهای ما؟

ندای زندگی بود    شد مرگ        ناگهان آمد از کجا؟

من که پيش از خواب گردنت را مي‌بوسم

در خواب، خرخره‌ات را مي‌جوم

صبح که بيدارم مي‌کني

تنهايم و در فضايي يکسره سرد و سفيد.

کرختم، به خودم مي‌پيچم و در اين انديشه‌ام     

که بايد از تو جدا شوم

رختهايمان را که شستيم

مي‌رويم خانه تا سيب زميني بخوريم

شب که شود

چاي مي‌خوريم

و پشت پنجره، رشته‌ي ستاره‌ها

موي سروها را شانه مي‌زند

صبح که شود

بهار که شود

شکوفه ها شعله‌ور مي‌شوند روي گونه‌هاي درخت

مادربزرگ چايش را مي‌خورد

و مي‌گويد که تا آن زمان زنده نيست.

فردا هم رختهايش را

در برکه‌ي لنگليوز مي‌شويم

تا شکوفه‌ها هم چيزي نمانده است.

(( زودتر هم اگر مرد، بد نمي‌شود. ))

پدر در تاريکي به مادر مي‌گويد

مادربزرگ در تاريکي چايش را مي‌خورد

و گوشش سنگين است.

شامم را که خوردم

مادر موهايم را باز مي‌کند

صبح که شود

مي‌خواهم خودم شانه‌اش کنم               مثل سروها و ستاره‌ها

همه که خوابيدند

روياهايم را تک تک از زير بالشم در مي‌آورم

مي‌خواهم صورتم آبي شود، مثل برکه ي لنگليوز

مي‌خواهم مردي که عاشقم مي‌شود

گلدان آفتابگرداني برايم بياورد

و بگويد گونه‌هايم گر گرفته‌اند مثل آفتابگردانهاي ونگوگ

من هم از داوودي‌هاي آن يکي نقاشي برايش مي‌چينم

بيست بيست و پنج سالم که شد،

دامن سفيد مي‌پوشم و

مي‌پرم توي قايقهاي آن يکي نقاشي              تنهاي تنها

اما صبح که شود

دوباره در همين نقاشي‌ام

باز سيب زميني مي‌خوريم و باز پدر کابوسش را تعريف مي‌کند

خداي ديوانه‌اش را ديده

که جلوي آيينه

گوشش را بيخ تا بيخ بريده

مادربزرگ باز در بستر است و دعا مي‌کند

مادر چاي مي‌ريزد

من هم خدايم را دوست دارم

به خاطر رنگهاي تند و تيزي که ترکيب مي‌کند .

کاش باران

دریچه هایش را بگشاید برایم

شبانه در دوردست

در کلبه ی سبزش پناهم دهد

و سرگیجه اش

با خطوط درهم بارانی اش

مرا به چیز دیگری بدل کند

هرچه که شد!

چیزی کوچک و دست نیافتنی

آن سوتر

در امتداد ديوارهايم

     جويبارت جاريست

و چشمهايت، دو حفره در ديوار سنگي باغ

که درختهايمان را سيراب مي کنند

درخت گردويمان را که بنگري

                           مردادماه

                                   روي مهتابي

                                         گردوي سبز مي خوريم

بيد مجنون را که بنگري

                       مجنون تر مي شود

                                    و شعري مي سرايد:

                                              (( چشمهايت دو حفره در ديوار سنگي باغ

                                                       مار و گربه در آن مي زيند

                                                 ماه و خورشيد از آن مي نوشند. ))

عصر يک جمعه، به باغ که بيايي

شعرت را برايت مي خوانم

                             و ته باغ، پشت شمشادها در تاريکي

                                                             چشمهايت را نشانت مي دهم.

1

ساديسم و مازوخيسم

اسکيزوفرنيا و پارانويا

و بشر جهان سوم که تمامي اينهاست

2

روزي از روي کوهي

سنگي غلتيد و روي شهري ايستاد

از آن پس در تمام شهرهاي کره‌ي زمين

3

دل خوش کنيد

به قلعه‌هاي شني و ديوارهايتان

4

به اتاقم که آمدم

آنها را ديدم

که از پنجره‌ام

5

امشب با بادبانها و ملاحان پر هياهويم

در خون خود غوطه‌ور مي‌شوم.

سپيده‌دمان

6

به شکل پسر بچه‎ای

در خيابانهاي شهر قدم مي‌زدم

مسواک مي‌زدم و گريه مي‌کردم

و حس مي‌کردم

خداي ما آدمها نظامي سنگدلی است

همه چيز به هم ريخته

نوشته‌هايم به دستگيره‌ي در

و افکارم به سيب زميني تبديل شده‌اند

به اتاقکي وارد شده‌ام

حال آن که نمي دانم

پيش از آن چه بوده‌ام

از اتاقکي خارج خواهم شد

حال آنکه آيينه‌اي نيست

تا بدانم

       به هيئت چه خارج مي‌شوم

هزاران انسان در اتاقکي زندگي مي‌کنند

دست روي تن هم مي‌کشند         و

چشمانشان را مي‌مالند

         نور، چشمانشان را مي‌زند

        تاريکي، چشمانشان را مي‌زند

و از روي تاقچه‌هاي تاريک، اتفاقهاي بد يکي يکي مي‌افتند و

                                                      خرد مي‌شوند روي تن آدمها

در تاريکي پا روي دم شير مي‌گذارند

و بعدها به آنان يادآوري مي‌شود           که

ديروز پا روي دم شير گذاشته‌اند

و ماموران سازمان ملل که با هليکوپترهايشان

از آن بالا بالاها

ظرفهاي غذا را رها مي‌کنند

در اتاقکهايي زندگي مي‌کنيم         که

همه درون اتاقکي است       که

ما را زير يک سقف فشار مي‌دهد

دوست مي‌شويم و به هيئت هم در مي‌آييم

من امروز به شکل تو

و تو به شکل آن يکي شده‌اي

اديسون لامپ را اختراع مي‌کند

و کليدهاي بي‌شمار ، اتاقها را روشن مي‌کنند

اما همه چيز به هم ريخته

تو کليد اتاقت را مي‌زني

اما مي‌بيني که

حجره‌اي آن سوتر روشن مي‌شود

نور چشمانشان را مي‌زند، بر مي‌خيزند، تو را مي‌نگرند، به بسترشان مي‌روي، يکي از آنها _مي‌شوي

کتيبه‌هاي سنگي آدميان،

بوف کور و آئورا

و انسانهايي که از درون هم رد مي‌شوند      و

به هيئت هم در مي‌آيند

آدمي، اسب تروا است

خرد مي‌شود

                   هزاران سرباز بيرون مي‌ريزند

باز خرد مي‌شوند

                   باز هزاران سرباز بيرون مي‌ريزند

و انسان، موجودي که مدام تکثير مي شود

اتاق روي اتاق

            از همه جهت، تاسيسات بشري در حال گسترش است

درها به هم باز ميشوند

و اين تمامي ندارد

اين را مي‌بيني

آن را مي‌بيني

او تو را اداره مي‌کند

تو او را اداره مي‌کني

و جايتان عوض مي‌شود

در اتاقکي هستي

حال آنکه نمي‌داني

چگونه اينجا آمده‌اي

مي خواهي به کودکي‌ات باز گردي،       حال آنکه

از اتاقهايي سر در مي‌آوري

که هرگز نرفته‌اي

من اين شعر را مي‌نويسم و

تو ادامه‌اش مي‌دهي

و قبل از يافتن پايانش

ديگري ادامه‌اش مي‌دهد

و باز ديگري ادامه‌اش مي‌دهد

چون اتاقهايي که به هم باز مي‌شوند، ادامه مي يابد

و به نام کسي تمام مي‌شود که هرگز تمامش نمي‌کند

به لحظه‌هاي غمگينش که رسيد

به تو انديشيدم، به گذشته‌ام، به تنهايي‌ات

به آينه و لبخندت وقتي شانه مي‌زدي

به لحظه‌هاي شادش که رسيد

به خود انديشيدم، به آينده‌ و به اميدهايم

به اوج که رسيد

مرگ خود را انديشيدم

و راههاي نرفته را

تمام که شد

خودم هم تنها شدم

موسي و پيروانش مي‌گذرند

از باريکه نوري که بر سقف است

پس من به فرعون مي‌مانم

که قرنهاست در تاريکي‌اش غرق شده

همراه با ارتشي

از واژه‌هايي کودن و گستاخ و شکست‌خورده

میخواهم شکوفا شوم

همچون گلی که میپژمرد